به شكل ستارگان ديده مىشوند ، به اضافهء حكمت وجودى خود آنها ، نمايش زيبائى آنها را براى ساكنان كرهء زمين و شايد ديگر كراتى كه جاندارانى درك - كنندهء زيبائى داشته باشند ، هدفگيرى فرموده است . چنان كه در بعضى از آيات گذشته مشاهده كرديم : * ( إِنَّا زَيَّنَّا السَّماءَ الدُّنْيا بِزِينَةٍ الْكَواكِبِ ) * ( ما آسمان دنيا را با زينت ستارگان آراستيم . ) با اين كه نقش ستارگان در زمينهء رنگ آبىنما بسيار ساده به نظر مىرسد ، ولى از نظر عظمت انبساط روحى كه در انسان ايجاد مىكند ، قابل مقايسه با هيچ يك از زيباييهاى محسوس طبيعى و هنرى نمىباشد ، مخصوصا با در نظر داشتن اين كه نا محدود بودن و گسترش بىخطَّ و مرز فضائى كه ستارگان در آن مشاهده مىشوند ، احساس بيكرانه جوئى و گرايش به بينهايت را تا حدودى در انسان بر مىانگيزد و لذّت و انبساط فوق توصيفى را نصيب انسانهاى آگاه و حسّاس مىنمايد . تبصره - در آخر جملات مورد تفسير دو كلمهء نحس و سعد به صورت جمع آمده و آن دو را به ستارگان نسبت داده است . اگر مقصود از نحس و سعد ، ضرر و سود ناشى از ارتباطات و حركات طبيعى كرات فضائى با يكديگر بوده باشد ، اشكالى وجود ندارد و اگر اين احتمال در دو اصطلاح صحيح نباشد ، بايد گفت : اين دو اصطلاح از اضافات نسخه نويسها بوده است ، زيرا نحس و سعد و بطور عموم تأثير ستارگان در سرنوشت انسانها به ترتيبى كه در احكام نجومى پنداشته شده است از ديدگاه اسلام به هيچ وجه صحيح نيست و در مباحث گذشتهء اين مجلَّدات ، اين مسئله مشروحا مطرح شده است مراجعه فرمائيد .